Fietsen met de Alpe d’Huzes voor kankerbestrijding
Op 7 juni 2012 gaat Peter Hondelink, bewoner van de Worp en lid van WSV de Hoven, meefietsen met de Alpe d’Huzes van de KWF kankerbestrijding met als thema: ‘Opgeven is geen optie!’ Hiervoor heeft hij sponsorgeld nodig, om te beginnen € 2500,- om alleen al mee te mogen doen.
Meer informatie kunt u vinden op de persoonlijke site van Peter Hondelink:
272000 Euro voor Skate4air en land vol apen.
Zoals beloofd op de boerenkoolavond op 7 januari 2012, met de wijnproeverij voor skate4air in het Buurthuis op de Worp en aan allen die ik dat heb toegezegd doe ik hier verslag van mijn ervaringen. Doel: schaatsen van mijn eerste Alternatieve Elf Stedentocht op de Weissensee en heel veel geld inzamelen voor onderzoek aan Cystic Fibrosis. Taaislijmziekte in gewoon Nederlands. Het resultaat op moment van schrijven (terugreis 4 februari) is: landelijk meer dan 10.000 apen verkocht, 272.000 Euro voor Skate4air, de 200 km heelhuids volbracht, een stram lijf en een mooie en dierbare ervaring rijker.
2 februari: Tegen de middag komen we aan in het dal waar ons hotel ligt, het is -11°C, we gaan het ijs verkennen. Gek genoeg moeten we nog hoger de bergen in om bij de Weissensee te komen, dat op 1150 meter hoogte ligt, zo verraadt de thermometer in de auto die -14°C aangeeft. Ik heb er zin in, het ijs is zwart en knetterhard. Nog onwennig na alle training op de ijsbanen in Nederland ontwijk ik de vele scheuren. Langzaam kleurt de omgeving geelzwart van de 145 deelnemers aan Skate4air in hun pakken en de vele spandoeken die overal te zien zijn. De volgende dag verkennen we het definitieve parcour. Tot mijn verbazing treffen we aan de oever waar we opstappen een blokhutje met verwarming, waar we de schaatsen kunnen onderbinden. Het moet niet gekker worden. Waar zijn de ontberingen? Maar stieken ben ik blij dat mijn vingers er niet bij het aantrekken van de schaatsen al afvriezen. 3 februari: De dag van de waarheid. Na een pasta ontbijt om 5 uur vertrekken we naar de Weissensee. In het donker trekken we in een feeërieke sfeer van fakkels op het ijs onze schaatsen aan, geven een tas met warme kleren af aan onze begeleiders en schaatsen in het aarde donker naar de start. Het is -16°C. Nog 8 minuten voor het startschot, hoor ik de presentator roepen. Mooi, net genoeg om niet te veel af te koelen. Ik sta helemaal vooraan in de rij wachtenden. Ik voel me een pinguïn op Antarctica, ingeklemd tussen alle andere deelnemers. Maar we blijven warm op deze manier. Een magisch moment beleef ik, wanneer ik samen met Jochem Uytdehaage onder de brug door het grote meer op rij, het donker in. Gek genoeg zijn de vele scheuren goed te zien en kunnen we lekker tempo rijden. Nog niemand voor ons, achter ons hoor ik ijzers op het ijs en enkelen die vallen. Al snel vormt zich een kopgroep en ik neem me voor de eerste ronden mee te rijden. Na 4 ronden van 12,5 km probeer ik een bidon te grijpen bij de verzorgingspost van skate4air en ik raak achterop. Tijd om deze groep, die door jaagt, te laten gaan. Dit tempo houd ik geen hele dag vol. Ik laat me langzaam afzakken naar een tweede trein. Ik heb een aardig buffertje opgebouwd om binnen 8 uur te eindigen. Na 125 km komt de pijn, mijn knieën doen zeer. Bij de verzorgingspost kijk ik begerig naar de bidon en net voor ik deze wil grijpen rij ik in een scheur. Ik lig aan de voeten van de aardige dame met de bidon. Ik krabbel overeind en probeer stram en stijf het tempo er weer in te krijgen. Ik wil maar één ding, een bilmassage. Als ik nu ga liggen kom ik niet meer over eind dus ‘doorgaan’, zeg ik tegen mezelf en pik aan bij een klein groepje. Ik hoor enthousiast mijn naam roepen. Het is Allard Meine Jansen, die ook stuk zit. Hij vraagt of hij achter me mag schaatsen. Gek genoeg ervaar ik dat als een stimulans door te bijten. Energie heb ik nog zat en ik neem de kop. We beuken tegen de aantrekkende wind in. Twee ronden later houdt hij mij weer uit de wind. Allard gaat onderuit. En ook ik rij weer in een scheur. Mijn rechter schaats staat ineens scheef onder mijn schoen en ik kan niet verder schaatsen. Shit denk ik, nu is het afgelopen. Ik ga zitten en kijk wat er aan de hand is, maar gelukkig staat de klapschaats naast het potje waar die in moet vallen en ik ruk het los. Gelukkig is de schaats niet gebroken. In een klein groepje schaats ik weer naar Allard die zich langzaam liet doorglijden. We stimuleren elkaar en rijden de laatste 6 ronden samen uit, op weg naar de finish waar we hand in hand over de streep gaan. We zijn blij met onze beider debuut in een tijd van 8 uur en 22 minuten. Allard bedankt jongen.
We zijn met 145 schaatsers. Ook doen er Cystic Fibrosis patiënten mee en we beleven emotionele momenten, wanneer ook zij hun persoonlijke doel weten te halen. Rianne van 9 jaar schaatst 62,5 km, Niels van 6 jaar schaatst 25 km en ook Maarten (37 jaar), die twee getransplanteerde longen heeft, schaatst de 200 km uit. Een overwinning op deze vreselijke ziekte.
Er is nog veel geld nodig voor verder onderzoek en ik ben blij met alle support en donaties. Ik wil alle mensen die mij hebben gesteund heel hartelijke bedanken. De Spar, op de Worp van familie Van de Vlag, de Studieboekencentrale, Saxion en Cormet voor het verkopen van de aapjes en het verzamelen van statiegeld. WSV de Hoven voor de mogelijkheid van het organiseren van de wijnproeverij. En natuurlijk allen die mij hebben gesteund door hun betrokkenheid, door het kopen van aapjes, wijn of hebben gedoneerd. Heel erg bedankt namens de Nederlandse Cystic
Fibrose Stichting (NCFS).
Henrie Jonker